Κάποτε υπήρχε εκείνος ο άνθρωπος που ήξερε τα κουτσομπολιά των κυριών της αυλής, κρατούσε βερεσέ, γινόταν κράχτης για τα τηλεφωνήματα των γειτόνων τότε που ο ΟΤΕ δεν είχε μπει ακόμα στα σπίτια μας.Οι εποχές μπορεί να άλλαξαν όμως το ελληνικό φαινόμενο του περιπτέρου παραμένει ζωντανό στις γειτονιές της Αθήνας και όχι μόνο γιορτάζοντας τα 100 και 1 χρόνια του.
Στο μακρινό, λοιπόν, 1911εμφανίστηκαν για πρώτη φορά μικρά καπνοπωλεία ως χορήγηση άδειας σε τραυματίες πολέμου τα οποία με τα χρόνια άρχισαν να αυξάνουν την ποικιλία του εμπορεύματός τους. Περιοδικά, στυλό, τσίχλες, σοκολάτες, γκαζόζες και άλλα μικρά καθημερινά καλούδια βρήκαν μόνιμο καταφύγιο τη ζήτησή τους στα περίπτερα, αυτά τα μικροσκοπικά ξύλινα φορτωμένα κιόσκια που φύτρωσαν στις γωνίες δεκάδων τετραγωνικών της πόλης.
Και μπορεί τα χρόνια να πέρασαν και τα περίπτερα να εξελίχθηκαν σε υπερσύγχρονα κιόσκια που μόνο καφέ δε σου φτιάχνουν ωστόσο η φυσιογνωμία το περιπτερά δεν αλλάζει (σχεδόν) ποτέ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου