Mείναμε λίγοι, λιγοστοί, φίλοι σωστοί ολοι οι υπόλοιποι τυχαίοι, γνωστοί που μου συστηνονται ως τι ως οτι ο καθενας διαλεξε να αναπαραστήσει μεχρι και τον εαυτο του εχει πεισει προβλεποντας τη δυση, ψαχνουμε για ανατολη μοναδικη αποστολη η καθημερινη επιβιωση στη ζουγκλα...... στη γκριζουπολη που μοιαζει με πανουκλα ο τροπος που εξαπλωνεται η αδιαφορια σε μια χημικη ουτοπια, που μας εριξε σε λουπα πανω σου ακουμπαω κι εσυ πανω μου ακουμπα κρατα ψηλα τη κουπα, να πιουμε στην υγεια μας τα ονειρα μας παραμενουνε δικα μας, ειναι δικα μας
Με μια πιρόγα φεύγεις και γυρίζεις τις ώρες που αγριεύει η βροχή στη γη των Βησιγότθων αρμενίζεις και σε κερδίζουν κήποι κρεμαστοί μα τα φτερά σου σιγοπριονίζεις
Σκέπασε αρμύρα το γυμνό κορμί σου σου 'φερα απ' τους Δελφούς γλυκό νερό στα δύο είπες πως θα κοπεί η ζωή σου και πριν προλάβω τρις να σ' αρνηθώ σκούριασε το κλειδί του παραδείσου
Το καραβάνι τρέχει μες στη σκόνη και την τρελή σου κυνηγάει σκιά πώς να ημερέψει ο νους μ' ένα σεντόνι πώς να δεθεί η Μεσόγειος με σχοινιά αγάπη που σε λέγαμ' Αντιγόνη
Ποια νυχτωδία το φως σου έχει πάρει και σε ποιο γαλαξία να σε βρω εδώ είναι Αττική φαιό νταμάρι κι εγώ ένα πεδίο βολής φτηνό που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι
Mείναμε λίγοι, λιγοστοί, φίλοι σωστοί
ΑπάντησηΔιαγραφήολοι οι υπόλοιποι τυχαίοι, γνωστοί
που μου συστηνονται ως τι
ως οτι ο καθενας διαλεξε να αναπαραστήσει
μεχρι και τον εαυτο του εχει πεισει
προβλεποντας τη δυση, ψαχνουμε για ανατολη
μοναδικη αποστολη η καθημερινη επιβιωση στη ζουγκλα......
στη γκριζουπολη που μοιαζει με πανουκλα
ο τροπος που εξαπλωνεται η αδιαφορια
σε μια χημικη ουτοπια, που μας εριξε σε λουπα
πανω σου ακουμπαω κι εσυ πανω μου ακουμπα
κρατα ψηλα τη κουπα, να πιουμε στην υγεια μας
τα ονειρα μας παραμενουνε δικα μας, ειναι δικα μας
Με μια πιρόγα φεύγεις και γυρίζεις
ΑπάντησηΔιαγραφήτις ώρες που αγριεύει η βροχή
στη γη των Βησιγότθων αρμενίζεις
και σε κερδίζουν κήποι κρεμαστοί
μα τα φτερά σου σιγοπριονίζεις
Σκέπασε αρμύρα το γυμνό κορμί σου
σου 'φερα απ' τους Δελφούς γλυκό νερό
στα δύο είπες πως θα κοπεί η ζωή σου
και πριν προλάβω τρις να σ' αρνηθώ
σκούριασε το κλειδί του παραδείσου
Το καραβάνι τρέχει μες στη σκόνη
και την τρελή σου κυνηγάει σκιά
πώς να ημερέψει ο νους μ' ένα σεντόνι
πώς να δεθεί η Μεσόγειος με σχοινιά
αγάπη που σε λέγαμ' Αντιγόνη
Ποια νυχτωδία το φως σου έχει πάρει
και σε ποιο γαλαξία να σε βρω
εδώ είναι Αττική φαιό νταμάρι
κι εγώ ένα πεδίο βολής φτηνό
που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι