Κρύο χιονιάς, έρημοι οι δρόμοι
διαβάτης ξένος κυρτοί οι ώμοι,
σκιά ανθρώπου με βήμα βαρύ
το βιος του όλο..... μια ψυχή...
Χειμώνας βαρύς, το κρύο ξυρίζει
και τούτη τη νύχτα τ'όνειρο βρίζει.....
μετανάστης ζωής, δεν έχει σπίτι να μείνει
αφιλόξενη κοινωνία τις πόρτες του κλείνει.
Κοιμάται στους δρόμους, μα δεν τον πειράζει....
τη παγωνιά του κόσμου ,ετούτη τρομάζει!
οδοιπόρος μοναχικός στου χρόνου τα μονοπάτια
γύρω του χιλιάδες βλέμματα γυάλινα.... μάτια.
Ταξιδιώτης ζωής, με πορεία στο πουθενά
δεν έχει ταυτότητα δεν έχει χαρτιά,
λαθρεπιβάτη τον έχει ανακηρύξει η ζωή
κι αυτός τη φτύνει, και κλαίει γι'αυτη....
Μαρίζα.
ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΗΜΑ, Η ΟΧΙ? ΔΕ ΓΡΑΦΕΙ ΠΟΥΘΕΝΑ.
ΑπάντησηΔιαγραφήΜαρίζα πόση Έλληνες είναι άστεγη ξέρης,
ΑπάντησηΔιαγραφήΆλλο είναι το νόημα φίλε/η, δεν το "έπιασες".
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ μοναξιά της σύγχρονης κοινωνίας, επακόλουθα του οχαδελφισμού και της υποβάθμισης των αρχών και αξιών.
ΑπάντησηΔιαγραφήζουμε το ψυχολογικο μας χειμωνα και ας περιμενουμε την ανοιξη....ειναι πολυ μακρυα
ΑπάντησηΔιαγραφή"τη παγωνια του κοσμου ετουτη τρομαζεις"
πολυ εστοχο, οι στεγες ενωθηκαν οι καρδιες απομακρυνθηκαν...
μπραβο Μαριζα!
ΚΑΡΜΕΝ